Spóźniłam się do przedszkola. To, co powiedziało mi dziecko, dało mi do myślenia

... a miałam zaledwie 4 lata, gdy mama się po mnie spóźniła. Spadł śnieg i pociąg nie dojechał o zwyklej porze. Oczywiście nie było komórek, więc mama, stojąc na peronie, mogła jedynie się modlić, by pociąg w końcu przyjechał. Była zima, więc było ciemno, a ja byłam przekonana, że to już środek nocy. Wyobraźnia mocno zaczęła pracować, gdy pani, zamiast zająć mnie zabawą (sama zdenerwowana, że jeszcze nie wyszła z pracy), kazała usiąść w butach w szatni i czekać na mamę. Wszystko było już pogaszone i pozamykane. Nie pamiętam, bym płakała, ale pamiętam strach. Jest to tak silne wspomnienie, że obiecałam sobie, że ja jako matka nigdy nie dopuszczę do takiej sytuacji...

Można sobie obiecywać, jednak jeśli jeździsz do pracy, to zawsze może coś wydarzyć się po drodze, na co absolutnie nie masz wpływu. Raz wyszłam 20 minut później z redakcji i pech: awaria tramwajów, a potem poszło już lawinowo. Dojechałam na styk. W przedszkolu była już tylko moja 3-letnia córka. Pani z uśmiechem dodała, że tak myślała, że coś na drodze się stało, bo zawsze jestem dużo wcześniej, dlatego jeszcze nie dzwoniła. Był ciepły miesiąc i było jasno, ale sam fakt, że nie było już innych dzieci, wzbudził niepokój u córki. Usłyszałam: "Myślałam, że nikt nie przyjdzie i mnie zostawiliście tu na zawsze".

Te słowa sprawiły, że ugięły się pode mną kolana. Uświadomiło mi to, jak bardzo ważne jest, by rozmawiać o tym z dzieckiem i utwierdzać, że nikt nie zostawi go na zawsze w przedszkolu. Niby oczywiste, ale okazuje się, że nie dla dziecka. Zabezpieczamy malucha, wypełniając dokumenty odbioru dla babć, cioć i sąsiadek. Traktujemy to jako opcję, gdy mamy zaplanowaną wizytę u lekarza lub ważne spotkanie, ale nie uprzedzamy naszej pociechy, że różnie może być.

Zaczęliśmy co jakiś czas rozmawiać o spóźnieniach. Tłumaczyć, że czasem psuje się tramwaj, jest wypadek na drodze i nie ma jak przejechać. Wyjaśnialiśmy, że to może sprawić, że mama albo tata dojedzie później. Nie raz usłyszałam, bym to uwzględniła i wychodziła wcześniej z pracy (jakie te nasze dzieci mądre i wygadane!). Ale co ważniejsze, zaczęliśmy powtarzać, że absolutnie zawsze ktoś ją odbierze. 

Wie, jak daleko mieszkają dziadkowie i trochę czasu zajmie, zanim dojadą do przedszkola. Okazało się również, że niedaleko pracuje nasza bliska znajoma i ją dodaliśmy do listy, by na szybko mogła odebrać córkę.

Z pozoru niewinne spóźnienie (przecież zdążyłam przed zamknięciem) wyrządziło mojemu dziecku krzywdę i nadszarpało zaufanie, jakim nas darzyła. Wymagało od nas bardzo dużo pracy, by przestała się stresować. Cała sytuacja pokazała nam, że nie wszystko da się przewidzieć, zaplanować i zabezpieczyć. Zarzekanie się, że "ja nigdy się nie spóźnię" to naiwność. Poza obstawianiem dziecka osobami, które mogą je odebrać, warto po prostu zawczasu porozmawiać z dzieckiem i je uprzedzić. Tu właśnie tu popełniliśmy błąd na samym początku. Gdyby te rozmowy pojawiły się znacznie wcześniej, jestem niemalże pewna, że mniej by się aż stresowała. I może szybciej zapomniała o wszystkim.

Warto pamiętać, że jest cała masa sytuacji, które dla nas dorosłych są czymś normalnym, a nasze dzieci mogą przestraszyć. Są niezwykle mądre i wiele rzeczy są w stanie zrozumieć, jednak trzeba z nimi rozmawiać. I to dużo.