Twój nastolatek marudzi i nic mu nie odpowiada? Zrób tę jedną rzecz, a gwarantujemy, że przestanie

"Obiad był niedobry, film mało śmieszny, a wycieczka nudna" – kto choć raz nie słyszał, jak jego nastoletnie dziecko na wszystko dookoła narzeka, marudzi i ze wszystkim jest na "nie"? Nastoletnie rozdrażnienie, przewrażliwienie i brak cierpliwości to doskonały fundament pod krytykowanie tego, co się tylko da. A to nie tylko może utrwalać w dzieciach złe nawyki i pewnego rodzaju roszczeniowość, ale też, po ludzku, denerwuje ich rodziców.

Jak więc zaradzić fali krytyki, którą od czasu do czasu fundują nam nastolatki? Zamiast się denerwować, spróbuj zrobić tę jedną rzecz. To działa!

Jeśli po raz kolejny słyszysz, że zrobiłaś niedobry obiad albo wybrałaś zły film, zaproponuj nastolatkowi, by następnym razem cię... wyręczył. Ale nie rzucaj słów na wiatr i nie mów tego w złości. Bądź konsekwentna i przypilnuj, by faktycznie następnym razem to twoje dziecko wykazało się inicjatywą i lepszym gustem filmowym czy talentem kulinarnym. Krótko mówiąc: potraktuj go jak dorosłego.

Dzieci często narzekają, bo brakuje im doświadczenia życiowego czy szerszego spojrzenia, które pozwalają docenić wysiłek włożony w kupno mu prezentu czy zrobienie posiłku. Nie znają tego, więc łatwo im krytykować niewystarczający, ich zdaniem, efekt.

Zrobiłaś "niedobry" obiad, ale w tym czasie mogłaś przecież obejrzeć kolejny odcinek ulubionego serialu, poleżeć, odpocząć. Kupiłaś "nie taki" prezent, a przecież mogłaś te pieniądze przeznaczyć na siebie. Twoje dziecko nie zrozumie i nie doceni tego, że mu ten obiad przygotowujesz czy dajesz prezent, dopóki samo nie będzie musiało wygospodarować czasu na tego typu obowiązek. I zmierzyć się z gotowaniem, sprzątaniem, szukaniem prezentu dla kogoś, a potem... marudzeniem, bo komuś jednak to nie odpowiada.

Dzieci, w zależności od wieku, powinny mieć w domu obowiązki. Jeśli posmakują odrobiny odpowiedzialności i samodzielności, krytyka nie będzie przychodzić im tak łatwo. Warto też zadbać o to, by angażować dziecko w życie waszej rodziny i podejmowało pewne decyzje samo.