"A co, bozia rączek nie dała?". Kultowe teksty naszych rodziców - też ich używasz?

Ma 28 lat, nie jest już wkurzonym na świat nastolatkiem, ale pamięta doskonale, jak lata temu podobne słowa doprowadzały go do szewskiej pasji. Dziś tylko go bawią.

Kiedy rozmawiam ze znajomymi, dowiaduję się, że ten sam repertuar – zmodyfikowany w zależności od potrzeb – był niezbędnym elementem dzieciństwa niemal każdego z nas. Bo któż nie słyszał, że dom to nie hotel? Że "będziesz miał swoje dzieci, to je sobie będziesz wychowywał, a póki mieszkasz pod moim dachem, to masz się stosować do moich zasad"? Albo że jak się nie będziesz uczył, to będziesz w przyszłości rowy kopać?

Prosiła też, żeby wyjęła łyżeczkę z kubka, bo "sobie oko wydłubie", nie siadała na zimnym, bo "dostanie wilka". I groziła, że Amelia kiedyś ją do grobu wpędzi ("a wtedy młoda zatęskni/zapłacze"). – I jeszcze ten kultowy tekst "że żyły sobie dla ciebie wypruwam, a ty się mi tak odwdzięczasz?". Zawsze powodował wyrzuty sumienia – śmieje się kobieta.

Kiedyś obiecała sobie, że ona tych tekstów nigdy nie wypowie, ale już wie, że jej mama miała rację, mówiąc "będziesz miała własne dzieci, to zrozumiesz". – Mój syn ma dopiero 5 lat, ale już mi się zdarza szafować sformułowaniem "za moich czasów". Na przykład wtedy, kiedy bierze komórkę do ręki. Uważam, że to paranoja, żeby 5-latek tak sprawnie obsługiwał elektronikę i komunikował się za pośrednictwem smartfona. No ale wiem, że dla mojej mamy paranoją było w ogóle to, że dziecko ogląda codziennie telewizję – tłumaczy Amelia.

– Jej ulubionym było "a co, bozia rączek nie dała?", kiedy prosiłem ją, żeby mi coś podała czy zrobiła – mówi mężczyzna. A kiedy ja nie chciałem wykonać jej poleceń, albo jakoś się przeciwko nim buntowałem, pytała "której części zdania nie rozumiem" i "czy ona nie mówi po polsku?". Kiedy natomiast pytałem, po co mam np. pościelić łóżko, to mówiła "po to, żebyś się pytał". Ewentualnie "żebym nie był taki ciekawski, bo kociej mordy dostanę". I że za kilka lat jej za to podziękuję – śmieje się 38-latek.

Jego mama narzekała też, że "tylko chodzi i po wszystkich sprząta", po czym przypominała, że nie jest przecież naszą służącą. Rafał był krnąbrny, mówił, że przecież nikt jej sprzątać nie każe i obiecywał że "zaraz" to zrobi.

– Wtedy mówiła, że gdyby potrzebowała czystości "zaraz", to by poprosiła o nią zaraz. I krzyczała, że za pół godziny przyjdzie sprawdzić jak mi poszło. Albo żebym poczekał aż ojciec z pracy wróci, to dopiero będzie! – wspomina Rafał.

Prosi, żebym dopisała, że "w oczach pojawiły mu się łzy wzruszenia i nostalgii". Bo on bardzo szanuje swoją mamę i jej pracę, ale sądzi, że czasem przesadzała. Sam jest ojcem 2-letnich bliźniąt, wie z czym wiąże się dbanie o dom, kiedy jest się rodzicem. — Czy powtarzam te słowa? Nie wydaje mi się, może bliźniaki są jeszcze za małe. Ale nie wykluczam tego w przyszłości, czym skorupka za młodu nasiąknie... – kwituje.

– Kiedy mówiłam, że wszyscy poszli na wagary, to mówiła, że ja nie jestem wszyscy. Albo pytała, czy jak wszyscy skoczą z dachu, to ja też skoczę. Zapominała o tym wtedy, kiedy dostałam słabą ocenę i koniecznie chciała wiedzieć, co dostały moje koleżanki– wspomina Ala. Kiedy natomiast wypominała mamie, że ona w jej wieku mogła sama wyjeżdżać pod namiot, ta odpowiadała natychmiastową ripostą: "szkoda, że nie we wszystkim mnie tak bacznie obserwujesz/bierzesz ze mnie przykład".

– A kiedy mówiłam "patrz, mamo, jak fajnie umiem...", to mi dogryzała mówiąc, że bardziej to ją interesuje, czy na jutrzejsze lekcje wszystko umiem – śmieje się 27-latka.

A wy? Powielacie te sformułowania, kiedy puszczają wam nerwy?