Follower czy lider? Jakie jest Twoje dziecko w relacjach z niegrzecznymi rówieśnikami

Zabawa Naśladowanie to też zabawa, w której dzieci wcielają się w różne postaci. Bawią się w dom, policjantów i złodziei, króla i królową. To wszystko na podstawie zebranego doświadczenia i odtwarzania ról. Taki rodzaj zabawy ma także funkcje uczenia się roli społecznych i panujących zasad. Dzieci kategoryzują świat na czarny i biały, dobro i zło. Rzadko jest miejsce na coś pośredniego.

Choć umiejętność naśladowania jest bardzo przydatna i potrzebna w rozwoju dzieci, to jednak czasami przeszkadza i bywa frustrująca. Wyobraźcie sobie sytuację (na pewno takiej doświadczyliście), gdy dzieci biegają po placu zabaw. Grupka, kilkoro małych rozrabiaków. Już na początku pojawia się jasny podział ról. Widać kto jest liderem grupy, a kto jest typowym konformistą.

Z pozoru nic ciekawego. Bieganie, berek, zjeżdżalnia, piaskownica. Jednak lider grupy, coraz bardziej zaczyna przypominać prowokatora. Dzieci nie protestują, bo to przecież lider. Zaczyna się niepozornie. Lider krzyczy, reszta obserwuje i robi to samo. Lider rzuca kamieniami, pozostali niewiele myśląc robią to samo. I tak rusza spirala, którą ciężko zatrzymać i co najgorsze, po skończonej zabawie, nasze grzeczne dzieci na jakiś czas przejmują cechy lidera i są po prostu niegrzeczne.

Tyle razy zachodziłam w głowę dlaczego moja grzeczna córka, po zabawie z niegrzecznymi dziećmi, zachowuje się inaczej. Dlaczego za każdym razem musi minąć kilka godzin żebym odzyskała swoją wychowaną i spokojną córkę? Co się dzieje w jej głowie, że nie mogę jej opanować i okiełznać? Nie słucha się, krzyczy, obraża się, jest niespokojna, robi bałagan, nie może się skupić i skoncentrować, nie chce jeść, chce wrócić do dzieci i się z nimi bawić.

Po długich obserwacjach doszłam do wniosku, że:

Co możemy zrobić w takiej sytuacji, skoro już wiemy jakie są powody takich zachowań? No niestety niewiele. Poza rozmawianiem z dzieckiem i pokazywaniem mu jakie konsekwencje niesie jego zachowanie, nie jesteśmy w stanie wpłynąć na to, żeby takie sytuacje nie zdarzały się w przyszłości.

Dzieje się tak ponieważ, to naturalny proces socjalizacji. Dzieci uczą się, poznają zasady i normy, wypracowują sobie relacje z innymi ludźmi, nawiązują kontakty, testują różne style zachowań i ich społeczną akceptację. Przejmowanie zachowań od rówieśników to też naturalny etap, który każde dziecko musi przejść. Zresztą zastanówcie się czy jako dorośli nie zachowujemy się czasami podobnie?