Przemoc w szkole oczami rodziców

Fot. Sharon Mollerus / http://skroc.pl/71ecd / CC BY / http://goo.gl/sZ7V7x
Moje dziecko dokucza innym. Mojemu dziecku dokuczają inni. Zaledwie kilka liter różnicy, a dwa zupełnie inne rodzicielskie wszechświaty, które na dodatek rzadko się widują, rzadko ze sobą rozmawiają. A szkoda, bo mają, a przynajmniej powinni mieć, sobie sporo do opowiedzenia. I nic nie jest ani tak czarne, ani tak białe jak się wydaje.

Jarek, 42-lata, tata Krzysia, lat 11. Trzykrotnie był “na dywaniku” w szkole z powodu zachowania swojego syna - za każdym razem chodziło o to samo, czyli dokuczanie innym dzieciom, a w zasadzie jednemu dziecku Jackowi, klasa ta sama. .

To nie jest tak, że Krzyś idzie do szkoły z mściwym uśmiechem na twarzy i myśli, jakby tu komuś dokuczyć. To jest fajny i normalny chłopak - gadatliwy, ruchliwy. Takie “żywe srebro”. Koledzy go lubią, a wychowawczyni mówi, że jest w klasie kimś w rodzaju lidera. Skupia wokół siebie towarzystwo, a żadna zabawa nie może być bez jego udziału. Przecież nie będę go za to karał jakoś, a raczej przeciwnie - cieszę się z tego i jestem dumny.

Bożena, 38 lat, mama Kasi, lat 10. Dwie wizyty z dzieckiem u psychologa. Kasia mówi, że w klasie wszyscy się z niej śmieją i dokuczają. Nie chce chodzić do szkoły, tłumaczy, że jej nienawidzi i nikt z nią nie rozmawia.

Tysiące razy próbowaliśmy dowiedzieć się co to było, ale albo nie chce powiedzieć, albo sama nie wie. Przylgnęła do niej łatka takiej klasowej niezdary i cokolwiek teraz zrobi, to nie jest dobrze. Dokuczają jej przez cały dzień w szkole.

To są jakieś słowa, wyzwiska, niby takie niewinne żarty. Nikt jej nie bije, nikt nie popycha - to nie jest jakaś łatwa sprawa, że jest widać, kto jest winny. Nauczyciel powiedział, że przecież nie może zmusić dzieci, żeby się z kimś bawiły.


Takich historii są w Polsce tysiące. Z badań przeprowadzonych przez Fundację ART w ramach kampanii przeciw przemocy Cartoon Network „Bądź kumplem, nie dokuczaj” wynika, że ponad połowa uczniów doświadczyła przemocy psychicznej. Rodzice dzieci - i tych dokuczających i tych, którym inni dokuczają - spotykają się w internecie. Bo trzeba pamiętać, że tu problem mają wszyscy - nie tylko ci, których dziecko jest pokrzywdzone, ale również ci, których dziecko krzywdzi. Rady i opinie płyną szerokim strumieniem.

We wspomnianych badaniach tych uczniów, którzy dokuczają innym ich rówieśnicy określają jako “silnych i odważnych”. Dlaczego? Bo niektóre dzieci tak są wychowywane - Małgorzata Ohme pisała niedawno w MamaDu, że siła i odwaga jest w cenie nawet wtedy, gdy łączy się z cierpieniem innych.


Dziecko, które jest ofiarą dokuczania zrobi wszystko, żeby tą ofiarą się nie stać. A najlepszym sposobem może wydawać mu się znalezienie innej ofiary. Zwrócenie uwagi grupy na kogoś innego może być w oczach ucznia najlepszym sposobem, aby odczepili się od niego samego. A przy okazji można się wyżyć i “zemścić” za swoje krzywdy. Spirala się nakręca…

I jak zwykle wiele - żeby nie powiedzieć, że wszystko - zależy od rodziców.

Ci rodzice, których dziecku dokuczają mają przed sobą żmudną pracę budowy w dziecku poczucia własnej wartości. Wytłumaczenia, że tak naprawdę dokuczający koledzy popisują się przed samymi sobą, próbują zwrócić na siebie uwagę rówieśników. Inaczej nie potrafią i to im się powinno w zasadzie współczuć.

Przed mamą i tatą tych dzieci, którzy dokuczają kolegom zadanie równie trudne. Pomóc może im kampania “Bądź kumplem. Nie dokuczaj”. Można na przykład wspólnie obejrzeć filmiki pokazujące przemoc z perspektywy dokuczającego:
ofiary:
i obserwatora:
Jest tam też podana także specjalna infolinia (88 555 22 22) oraz adres mailowy (kumpel@przeciwprzemocy.pl), pod którymi można znaleźć pomoc i wsparcie w konkretnych sytuacjach.

Warto obejrzeć, warto w razie potrzeby zadzwonić albo napisać. Bo dokuczanie w szkole to problem i dzieci i rodziców. Nie ma się co łudzić, że "samo przejdzie". Bezczynność może tu mieć fatalne konsekwencje.
Znajdź nas na Znajdź nas na instagramie
Trwa ładowanie komentarzy...

KALENDARZ CIĄŻY

TYDZIEŃ PO TYGODNIU

PRZEDSZKOLAK

ROZWÓJ I WYCHOWANIE