Trzy rzeczy, które ciągle mnie dziwią, gdy spotykam się z nimi w pracy

Być może tak bardzo przyzwyczailiśmy się do butów na rzepy albo do wyręczania naszych dzieci, że wiązanie obuwia robi się niesamowicie problematyczne. Ok - pomagam wiązać szale, czy zapiąć kurtkę, w której zacina się zamek, ale jak mi uczeń klasy II podsuwa nogę i mówi: Niech mi pani zawiąże buty, to robię naprawdę mocno zdziwioną minę. Zawiązuję te sznurowadła, bo przed wyjściem na plac zabaw nie ma czasu na trening, ale wysyłam ucznia do domu z zadaniem ćwicz, ćwicz i jeszcze raz ćwicz.

I "Czerwonego Kapturka", "Brzydkiego kaczątka", czy "Dziewczynki z zapałkami"… Lista jest długa. Usiadłam kiedyś z moją grupą na dywanie, z wielką księgą bajek, z zamiarem przeczytania czegoś mało znanego. I skończyło się na tym, że nie przeczytałam nic, bo każdy uczeń opowiadał mi jaką bajkę zna, jakiej nie zna, kto mu czyta, a komu nikt nie czyta... Są rodzice, które pewnych bajek nie czytają dzieciom, bo są one według nich zbyt straszne. To rozumiem. No ale Kopciuszek??
Czy baśnie, na których ja zostałam wychowana, są na obecne czasy zbyt nudne/smutne/przerażające...?

Tak właśnie dzieci, nie tylko dziewczynki, ale chłopcy też. Czy ktoś mi może powiedzieć, dlaczego niektórzy rodzice farbują swoim dzieciom włosy? Ale nie uczniom gimnazjum czy liceum, tylko szkoły podstawowej? Próbowałam znaleźć uzasadnienie, ale nie mogę. Bo fryzurę ma mieć modną i kolor włosów w jakimś trendy kolorze? Bo ma do grupy pasować? Bo ma się wyróżniać? Bo dziecko się uparło? Bo…?