Maria: Chcieli usunięcia syna nie tylko z klasy, ale i ze szkoły(...) Czułam się jak matka seryjnego mordercy

Kilka miesięcy temu zostaliśmy, wraz z synem zmuszeni do opuszczenia szkoły rejonowej z powodu nagonki rodziców. Decyzja była moja, tylko dlatego, że nie miałam już siły walczyć.
Mój syn miał od pierwszej klasy problemy z zachowaniem, ale dzięki wspólnym wysiłkom nauczycieli, cudownie zaangażowanych wychowawców, dyrekcji, psychologów, pedagogów, a przede wszystkim dzięki ścisłej, opartej na szacunku współpracy ze mną udało się poczynić ogromne postępy. Niestety mimo zmian w zachowaniu, Maks był odrzucony przez rówieśników. Rodzice (poza kilkoma chlubnymi wyjątkami) nie pozwalali swoim dzieciom bawić się z synem, nie był zapraszany na urodziny i inne spotkania.

Maks jest teraz w prywatnej szkole, na którą de facto mnie nie stać, ale w żadnej publicznej nie było miejsca. Tutaj rodzice nie "fikają", są tu dzieci z zespołem Downa, z zespołem Aspergera i nikt nie uważa, że jego dziecko jest pępkiem świata. Bo to chyba jest o tym.
Najbardziej boli to, że nigdy w życiu nie zachowałabym się w taki sposób w stosunku do nikogo. Jako rodzic wspierałabym inną matkę i szkołę w problemie. Próbowałabym dowiedzieć się jak mogę pomóc, widząc samotną matkę płaczącą z bezsilności na spotkaniu.
Tak, dominująca była bezsilność, bo jak wytłumaczyć rozjuszonym rodzicom, że uczą swoje dzieci wykluczania i że nauka bycia z innymi, problemowymi ludźmi jest równie ważna jak umiejętność potęgowania. I że wystarczyłoby zaprosić nas do grupy, bo to permanentne odrzucenie nasilało złe zachowanie syna.