Marta: Był poniżany. Na zajęciach kilku uczniów zabawiało się rzucając mu petardy pod nogi

Nazywam się Marta, mam 21 lat, obecnie jestem na II roku studiów administracji na Uniwersytecie Opolskim.

Na początku drugiej klasy powitał nas nowy nauczyciel, jednak zrezygnował po tym, jak jeden z uczniów, wtedy pierwszoklasista! Groził mu, że spali go w jego własnym samochodzie. Oficjalnie podał w wypowiedzeniu, że z przyczyn prywatnych. Ale to właśnie wtedy zaczął się koszmar w naszej klasie. W obliczu tego, że nie można było znaleźć na jego miejsce, wszystkie zastępstwa spadły na Pana Waldka. Śmialiśmy się wtedy, że wprowadzono nam germanizacje do szkoły, gdyż wszystkie lekcje języka obcego (4h tygodniowo). Na tych zajęciach Pan Waldek był… no cóż poniżany to bardzo delikatne słowo przy tych okolicznościach. Epitetów pod jego adresem padało na lekcjach tyle, że nie dało się ich zliczyć. Na zajęciach kilku uczniów zabawiało się rzucając mu petardy pod nogi.

Pan Waldek mimo wszystko usiłował prowadzić zajęcia, wpisując uporczywie notatki do zeszytu uwag (niektórzy uczniowie mieli po 3-4 strony A5), a najlepsze w tym wszystkim jest to, że on i tak twierdził, że nie jesteśmy najgorszą klasą. Kiedy zatrudniono nową nauczycielkę angielskiego wprowadzono inny podział na grupy, zrobiono nam testy i podzielono nas na grupę językowo słabszą i lepszą. Ja nigdy nie byłam poliglotą, więc trafiłam do tej słabszej. Osobiście uważam, że nie był to najlepszy pomysł. Ale dzięki temu, przynajmniej część klasy się uczyła.

Technikum, z dala od domu, bursa szkolna – zupełnie inne otoczenie i system wartości. To tu poznałam nauczycieli, którzy nie tylko uczyli mnie, ale także ukształtowali.

Teraz gdy o tym myślę, może miało na to wpływ to, że byłam daleko od rodziców. W większości bardzo młoda kadra. Nauczyciele skutecznie wprowadzali system bycia jednocześnie w niektórych aspektach na stopniu koleżeńskim z uczniem, jednocześnie zachowując jednocześnie taki dystans, by zajęcia nie zmieniły się jarmark. Przekazywali skutecznie wiedzę i zmuszali do samodzielności i systematyczności (wow!). Jeśli był jakiś problem, można się było z nimi umówić po zajęciach i z nimi rozmawiać. Nie tylko o zajęciach.

Pani od zajęć zawodowych, przy której jednocześnie śmialiśmy się czasem do łez, a jednocześnie nikt mnie teraz nie zagnie z podstawowych zagadnień z diagnostyki chorób zwierząt. W czwartej klasie połączono nam szkoły i zmieniła mi się część nauczycieli, między innymi polonistka, wtedy zauważyłam, co się dzieje w tej szkole. Nowa Pani polonistka pracowała w naszej szkole już od długich lat, jednak ja miałam z nią tyko katechezy. Kobieta nie wytrzymywała już presji. Ponoć prosiła dyrektorkę, by nie musiała już uczyć polskiego, jednak pani dyrektor nie dość, że nie spełniła jej prośby, to jeszcze „wlepiła jej” wszystkie klasy maturalne!

Pani J. na zajęciach zachowywała się co najmniej dziwnie. Często kiedy coś mówiła, przebierała nogami, przerywała i traciła wątki. Naprawdę staraliśmy się jej nie przeszkadzać w zajęciach, tak by wynieść z nich jak najwięcej, ale to było naprawdę utrudnione. W pewnym momencie doszliśmy do wniosku, że Pani J. chyba słyszy jakieś głosy nie chcę tu żartować, ani broń boże jej ośmieszać. Ale naprawdę na zajęciach cisza jak makiem zasiał, a ona wyprasza z klasy osoby, które jej zdaniem gadają, chociaż naprawdę nic się nie odzywają.

Kiedy przyjrzałam się bliżej jej życiu codziennemu w ogóle nie byłam już zdziwiona. Przez 4 dni w tygodniu rozpoczynała zajęcia od fakultetów o 7 rano. Później zajęcia, w przerwach między nimi czytała lektury, sprawdzała kartkówki i sprawdziany, a tu warto zaznaczyć, że oprócz klas maturalnych miała też kilka klas z młodszych roczników. Często zastanawialiśmy się po co ona czyta tyle razy te lektury, przecież co roku przerabia je na nowo, musi je pamiętać. Kiedyś nawet zapytaliśmy ją o to, powiedziała wtedy, że chcę mieć je na świeżo, by dorównywać nam wiedzą. Osobiście uważam, że bała się, że nie będzie czegoś pamiętać i któryś z uczniów jej to wytknie i będzie się z niej śmiał.

Po szkole krążyła historia o tym, jak któregoś roku jej klasa kiepsko zdała matury i Pani dyrektor miała się temu bacznie przyjrzeć, ponoć to po roku przyglądania się, Pani J. tak „odbiło”. Z całym szacunkiem, mam wrażenie że w tej szkole nauczyciele nie są dobrze traktowani. I tu oprócz uczniów i rodziców muszą zmagać się też ze zwierzchnikami. Pamiętam przesympatycznego Pana od historii, który wychodził z pokoju nauczycielskiego cały czerwony ze wściekłości, po czym brał głęboki oddech i wchodził na zajęcia z szerokim uśmiechem i opowiadał o zamachu na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda tak ciekawie, że nawet gdy zadzwonił dzwonek, nikt nie ruszył się z miejsca dopóki nie skończył.

Kiedyś zastanawiałam się, czy da się im pomóc, ale przecież ja nic nie wiem, mnie nie ma w tym pokoju nauczycielskim. Raz tylko słyszałam, jak Pani dyrektor wrzeszczy na kadrę w trakcie rady… Byłam na korytarzu czekałam na Pana od wosu, który miał mi pożyczyć jakąś książkę. Strasznie mi było szkoda tych ludzi. Jejku, wspomniany Pan od wosu był dla mnie jak wujek. Można było z nim rozmawiać o wszystkim. Był i jest dla mnie wielkim autorytetem, dużo większym niż wielcy wykładowcy i tytułowani profesorowie, których spotkałam później na uczelni. Każdemu, kto potrzebował i się do niego zgłosił pomagał, jeździł do szkoły rowerem z zawsze wypakowaną jakimiś książkami dla uczniów torbą.

Nauczyciele nie mają łatwego życia, chciałam Pani opisać, jak ja to widziałam w miarę obrazowo, mam nadzieję, że to, co napisałam jest zrozumiałe ;) . Dziś patrzę na te osoby z wielkim sentymentem, a wspomniany Pan od wosu jest dla mnie bohaterem, gdyż naprawdę pomógł mi ukształtować swój system wartości i odnaleźć siebie. Ostatnio, gdy w wiadomościach zostało wspomniane, że nauczyciele chcą strajkować, moja ciotka (starsza osoba) z oburzeniem wykrzyknęła, że „nie dość że mają tyle wakacji to jeszcze kasy więcej chcą, lepiej by dali górnikom więcej, bo chłopakom się należy”. Brakło mi słów. Każdemu który uważa, że nauczyciele mają zbyt wiele wolnego, chciałabym przytoczyć przykład Pani J.