A pierwsze przykazanie brzmi: kochaj, człowieku, swoją pracę!

Co bym napisała przed spotkaniem ze Starszym Panem
„Nie cierpię swojej szefowej", „Nienawidzę tego porannego wstawania", „Wkurza mnie, że stawki tak małe". Dzień bez porządnego marudzenia na pracę to dzień stracony.

Ot takie obrazki. Moja znajoma marzyła, żeby odejść z korporacji i założyć własną działalność. Spełniła to marzenia. Głośno mówi, jak jest szczęśliwa i zadowolona. Po cichu: „ja pierd…..lę, po co mi to było". Ktoś zalega z pieniędzmi ktoś zawodzi, nie trzyma się terminów. No masakra (jej zdanie).

Co napiszę po Spotkaniu ze Starszym Panem
Pan znany jest podwarszawskim miasteczku, w którym mieszkam. Rozpisują się o nich na lokalnych forach. Że ciepły, serdeczny, zagada, opowie, ludzie stoją przy kasach i się śmieją. Gdy o nim czytałam pomyślałam, że trzeba na głowę upaść, żeby cieszyć się w supermarkecie po całym dniu siedzenia przy biurku. I doprawdy są jakieś granice pozytywnego myślenia.

Dziewczyna przede mną też się śmieje: – Ja to uwielbiam robić z Panem zakupy. Na forach internetowych już o Panu piszą, wie Pan?
On: O…..No bo ja kocham swoją pracę, wszystko co się robi zawodowo powinno się kochać, bo inaczej to po co to robić.

„Boże, jestem w wariatkowie" myślę, oni sobie tu będą gaworzyć, a ja dostanę świra.
Dziewczyna dopytuje skąd on ma, tę radość, bo też by chciała. A on mówi: – A wie pani, bo u nas w rodzinie to nikt nie marudził na robotę. Radość, radość liczy się radość, bo inaczej po co żyć? Ojciec był kowalem – zadowolony, potem został szewcem – zadowolony, potem miał własny zakład – zadowolony. Dziś ma 90 lat, łowi ryby i je sprzedaje – zadowolony. To ja jestem też zadowolony, przecież bym oszalał osiem godzin smutny…A ludzi lubię, tyle tu fajnego jedzenia i współpracownicy fajni….Miłego dnia, miłego dnia, miłego dnia.