Nie obgaduj, nie radź, nie użalaj się nad nami – co każda przyjaciółka wiedzieć powinna

Może zacznijmy od początku:
Po co my kobiety mamy przyjaciółki? Wydaje mi się, że po to, żeby:
1. Móc być przy kimś naprawdę sobą
2. Dawać wsparcie
3. Dostawać wsparcie

Czy jestem w tym myśleniu wyjątkiem? Dlaczego moja przyjaciółka analizuje moje życie z osobą, którą poznałam dwa dni temu. Ja jestem nadwrażliwa – jak twierdzi ona – czy ktoś nie rozumie pojęcia przyjaźni?

Droga przyjaciółko kobiety,
1. Przestań analizować nasze życie z innymi ludźmi. Czy to będzie mąż, twoja koleżanka, znajoma, czy wspólna przyjaciółka. Nie chcemy, by inne kobiety wiedziały, że: kłócimy się z mężami, nie–mężami, nie radzimy sobie z macierzyństwem, wiecznie się odchudzamy.

2. Zrezygnuj z troski pt. „Ja się o Ciebie taaak martwię" wypowiadane ze smutną (zaniepokojoną) miną.
Słowa: „Ja się o Ciebie martwię", gdy naprawdę jest powód do smutku, tylko nas dobijają i uświadamiają, w jak głębokim dole jesteśmy.

3. Nie radź, gdy Cię o to nie prosimy. Jeśli Ci opowiadamy o swojej pracy, związku, macierzyństwie czy innych ważnych rzeczach nie zawsze oczekujemy, że powiesz co o tym myślisz. Albo zaczniesz radzić: „Uważam, że powinnaś zrobić to i tamto". Czasem po prostu chodzi o to, żeby się wygadać. I poczuć bezpiecznie.

4. Nie zadawaj miliona pytań. „A kto do Ciebie pisze?", „A gdzie jesteś?" „Co robisz?", „Dlaczego jesteś tam, a nie tu?", „Mów mi szczerze, jak jest!". Jesteś przyjaciółką, a nie surowym rodzicem.

5. Nie obracaj naszych zwierzeń przeciwko nam.
Ufamy Ci, więc poznajesz ciemne strony naszej natury. Wiesz, że nie zawsze radzimy sobie z macierzyństwem, że czasem nawalamy w pracy, zawodzimy innych, kłamiemy. Albo, że jesteśmy perfekcjonistkami, które całe życie walczą o to, by było idealnie. W chwilach kryzysu nie mów: „No nie wiem, czy mogę Ci ufać. Wobec M. zachowałaś się niefajnie" albo: „Musisz piec w nocy ciasto, bo twoja matka nigdy go nie piekła".

6. Nie oczekuj, że zawsze będziemy na tym samym etapie życia co Ty. Jesteś szczęśliwą matką i żoną? Świetnie. Cieszymy się. Ale może my akurat mamy inną fazę w życiu. Nie mów wtedy, że rodzina jest najważniejsza i powinnyśmy się spieszyć. Ona jest najważniejsza dla Ciebie. Teraz. Podobnie, gdy jesteś wolna i przeżywasz największe szaleństwa w życiu. Nie mów nam wtedy, że jeden mąż to nuda i w życiu liczą się przede wszystkim emocje. Liczą się teraz. Dla Ciebie.

7. Wpieraj nas w naszym macierzyństwie. Po prostu. A jak – twoim zdaniem – popełniamy jakieś błędy, spróbuj powiedzieć to delikatnie. Walenie wprost, że coś robimy źle jest bolesne. Jeśli sama jesteś matką – na pewno to rozumiesz. Jeśli jeszcze nie jesteś – uwierz mi na słowo. Jakbyśmy nie były tolerancyjne i niezależne macierzyństwo to dla nas delikatna sfera.

8. Jeśli chcesz nas skrytykować, masz żal – mów wprost. To nie takie trudne. Najgorsze są niedomówienia czy dowiadywanie się o twoim żalu, pretensjach od innych ludzi. Nie jesteśmy już nastolatkami. Nie musimy się obgadywać.

9. Pozwól nam czasem odejść. Na chwilę. Albo na dłużej. Czasem odejście jest skutkiem intensywnej pracy zawodowej i mnóstwa zajęć, których Ty być może teraz nie masz. Czasem wynika z emocji, z tego, że musimy coś przeżyć i przetrawić same. To nie jest przeciwko Tobie.

10. Przepraszaj. Żyjemy szybko, wciąż poznajemy nowych ludzi. Coraz trudniej nam prawdziwie i głęboko kochać, coraz trudniej naprawdę się przyjaźnić. Nie rezygnuj z nas zbyt szybko. A jeśli czujesz, że zrobiłaś coś źle– po prostu przepraszaj.

„Co robisz?" spytała.
„Piszę o przyjaźni"
„To przeze mnie?".
„Tak".
„Przepraszam Cię, nie powinnam, chcę dla Ciebie dobrze. Czasem czuje się tak niepewna, że żeby się dowartościować plotkuję o znajomych. Albo coś myślę i potrzebuję potwierdzenia od innych, że mam rację".