Człowiek mądry czasami nie wie. Nie chodźcie na skróty

Dawniej tak nie było. Zaraz po moim “nie wiem” pojawiał się strach. Zagubienie. Chaos. Czasami panika. Jeśli nie wiem, to kto ma wiedzieć? Jak wiedzieć nie będę, to co się stanie? Czy moje życie nie rozpadnie się na tysiące kawałków przez moje wahanie? Moje “nie wiem", które nie jest ani tak ani nie, nie jest prawą ani lewą stroną — było jak kula u nogi. Rozlazłe. Byle jakie. Człowiek mądry powinien wiedzieć. Tak myślałam wtedy.

Przepraszałam też. Za to, że nie wiem I za to, że moje wahanie destabilizuje innym życie. Czułam, że jestem jedyną taką rozedrganą, chybotliwą, żałosną osobą w moim otoczeniu. Wydawało mi się, że inni są silni, pewni, wiedzą; żołnierskim krokiem podążają naprzód ku swojemu wspaniałemu życiu, a ja przeskakując z jednej nogi na drugą — stoję w miejscu. I do tego niezbyt stabilnie.

Gdybym wiedziała wtedy to co dziś, stałabym nadal w miejscu, ale niewzruszenie i pewnie. Śmiałabym się w duchu z tych zdecydowanych błyskawicznych karier i małżeństw, po których dziś nie ma śladu. Albo też trwają — jak wyblakłe pocztówki. Wtedy jednak wierzyłam, że pewność i “wiedzenie” jest jedyną drogą do sukcesu.

Zawdzięczam mu to, co zrozumiałam wtedy, że “nie wiem” nie potrzebuje mojego kompulsywnego działania, tylko wręcz przeciwnie — potrzebuje mojego spokoju. Czasu. Cierpliwości.

A przede wszystkim potrzebuje mojej ciekawości. Otwartości na różne scenariusze. Na możliwości, które są w zasięgu ręki i takie, które mogą powstać tylko z niewiedzy. W naszym rozmowach “nie wiem” nabrało dla mnie innego znaczenia. Nauczyłam się mówić “nie wiem” i nie bać się się. Myślę, że to wiele zmieniło w moim życiu.

Dlatego lubię teraz, jak ludzie przychodzą i mówią, że nie wiedzą. Bo ci, którzy wiedzą “wszystko”, najczęściej nie wiedzą nic. Z prostego powodu: imperatyw, by wszystko kontrolować (w tym emocje i stan świadomości) powoduje, że mają zablokowany dostęp do swoich pragnień, potrzeb i prawdziwych uczuć. Często praca z takim osobami polega początkowo na tym, by rozbroić stare przekonania. Blokady. Lęk. To wszystko, co często zawiera słowo “wiem”. Wywalić je (tymczasowo) ze słownika i z głowy.

I dopiero potem może pojawić się ciekawość. Otwarcie. Nieprosząca o nic samotność. Lub nieczekana miłość. Jak w moim ukochanym wierszu ks. Twardowskiego.