Będę za tym wszystkim cholernie tęsknić, gdy już dorosną

... ale, gdy dzieci już dorosną, a rzeczy wrócą na półki, będzie mi tego wszystkiego cholernie brakowało.

Będę tęsknić za tymi całusami przeplatanymi z podgryzaniem. Najbardziej dlatego, że nie zamienią się tak prędko w całusy, tylko znikną, zrobią się obciachowe i zbyteczne. Nie będą na każde moje zawołanie. W pewnym momencie czułości dla matki będą towarem reglamentowanym, będę musiała"zasłużyć" – już nie wystarczy tylko być.

Będę tęsknić za śladami brudnych łapsk w całym mieszkaniu. Najpierw przeniosą się nieco wyżej, potem skoncentrują się na lustrze, aż w końcu całkiem znikną, tak jak dzieci, które będą coraz dalej i na coraz dłużej wędrować w świat. A będzie mi o tym codziennie przypominać brak dżemu wtartego w kanapę i szyby, przez które wszystko znowu będzie widać.

Będzie mi brakowało tego, że nie śpią. Tak, wiem że to dziwnie brzmi – jak może komuś brakować nieprzespanych nocy. One pewnie nie znikną – pojawią się nieprzespane noce, gdy one będą spóźniać się z imprezy. Będę tęsknić za co godzinnymi pobudkami, gdy rano będę przez pół godziny słuchać "zaaaraz", "jeszcze pięć minut","aaaaaaa, nie chcę...". A potem, gdy wrócę z pracy, zastanę ich drzemiących jak zombie na kanapie, w towarzystwie jakiegoś durnego serialu. Dwa zaślinione, charczące, nastoletnie trolle, zamiast dwóch słodkich, z oczami jak guziczki przytulaków. Argh.

I będę tęsknić za ich popołudniowymi drzemkami po obiedzie, tą chwilą na wszystko, co trzeba i czego nie trzeba zrobić.

Ze łzą w oku będę wspominać mikro ciuszki. Boję się bardziej od klaunów wielgachnych t-shirtów i koszul mojego syna, które kiedyś zagoszczą w moim koszu na brudną bieliznę. Cholernie nie lubię prasować, a będę prasować namioty cyrkowe, zamiast tych małych upierdliwych piżamek.

Wspólnego spania chyba będę żałować najbardziej. Kiedy już na dobre wyprowadzą się z mojego łóżka i nie będą rano przychodzić na azymut. Nie będę już miała okazji popatrzeć jak śpią, odetchnąć z ulgą, że są blisko, bezpieczne; że mogę je zawsze ochronić. Nie będę mogła.

Zrzędzenia wszystkich innych lepiej wiedzących rodziców. Tych "dobrych rad" i dziubdziania, którego teraz nie trawię. Dlaczego? To proste, to będzie prawdziwy sygnał, że nie mam już małych dzieci. No i znika kilka powodów do śmiechu.

Kuksańców, łaskotek i tarzania po podłodze. Znikną usprawiedliwienia od sprzątania, gotowania i pieczenia na rzecz układania puzzli. I te wszystkie powody by robić to, co chcemy tu i teraz, bez względu na resztę świata – przynajmniej nie za każdym razem. Już nie będzie można mówić, że one są jeszcze małe, nie rozumieją. Już nie będą chciały robić z siebie wariatów, nie daj Boże z bezwstydną matką. Co ludzie powiedzą?! Trzeba będzie się nimi zacząć przejmować.

A pewnego dnia nie znajdę już w torebce chrupek, klocków i laurki z królewną "na udany dzień", tylko (przy sprzyjających wiatrach) dostanę SMS-a. Wolę chrupkową miazgę w klawiaturze (czasem).

PS: Idę zebrać zawartość wszystkiego, która wylądowała wszędzie, gdy pisałam. Za tym NIE będę tęsknić!