Warto choć raz oszaleć z miłości. Nawet jeśli za rogiem czeka rozczarowanie

No właśnie, dlaczego nie możemy miłosnego cierpienia odwrócić i znaleźć w nim setek plusów? To dobrze, że czasem tracimy głowę. Robimy głupie rzeczy, nawet się upokarzamy, walczymy o kogoś, czy dajemy mu miliony szans i zgadzamy się, by wciąż zaczynać od nowa. Albo przez chwilę żyjemy z głową w chmurach, chociaż już dawno skończyliśmy szesnaście lat.

Znajdźmy te plusy, bo tylko one sprawią że możemy się potem z tego wykaraskać. A więc:

Czasem jeszcze z tym walczymy: prosimy kogoś, by z nami został, albo dajemy się uprosić. Rozpoczynamy jakiś żenujący taniec, który przypomina dramat w kilku aktach: kat kontra ofiara. I nie do końca wiemy kto jest ofiarą, a kto katem. Przyjaciele mówią: „puknij się w czoło". Ty się, oczywiście, pukasz i wciąż zachowujesz się jak wariat/ wariatka.

Co z tego dobrego? Jeśli jeszcze kiedyś zwariujesz z miłości, prawie na pewno nie będziesz się tak zachowywać. Prawda jest taka– jeśli my chcemy kogoś porzucić, najprawdopodobniej mamy rację, tak czujemy. Gdy robi to on/ ona– naprawdę niech idzie do diabła. Po co nam ktoś, kogo musimy prosić „zostań"?

Nasz świat nagle ogranicza się do jednej osoby i aby to zmienić musimy nad sobą pracować. Pracować – słowo klucz, tak często zaniedbywane, gdy jest nam w życiu dobrze. Człowiek porzucony (albo porzucający, ale wciąż kochający) robi rzeczy wielkie – zmienia swoje życie w tempie o które się nawet nie podejrzewał. Przypominamy sobie jak cierpienie jest straszne i potem cieszy się nas – dosłownie– wszystko. Ten magiczny poranek, gdy budzimy się bez w ucisku w żołądku i wiemy, że już jesteśmy wyleczeni. Proszę, jak ta kawa smakuje, jak fajnie jest wyjechać z przyjaciółmi, jak cudownie nie czuć tego bólu.

W życiu nie poznałabym mojego aktualnego partnera gdyby nie mój eks, który doprowadził mnie prawie na granicę szaleństwa. Dziś jestem mu wdzięczna i zawsze powtarzam, że dzięki niemu nauczyłam się naprawdę kochać i odróżniać obłęd od prawdziwej miłości.