Mama dawała mi 2 opcje: jesz, co jest, albo nie jesz. Ja skaczę wokół dzieci i wychodzę do pracy głodna

Moja mama na śniadanie dawała mi dwie opcje: jesz to, co jest, albo nie jesz. Ja swoim dzieciom daję pięć. I chyba właśnie dziś zrozumiałam, że je zepsułam. A przy okazji, że ja też mam prawo nie wychodzić głodna do pracy.

Kiedy urodziłam pierwsze dziecko, obiecałam sobie, że będę inną mamą niż moja. Bardziej uważną, łagodniejszą, taką, która słucha. Przeczytałam chyba wszystko, co było do przeczytania. Że dziecko ma prawo do swojego zdania. Że jedzenie nie może być przymusem. Że trzeba dawać wybór, bo wtedy dziecko czuje, że ma wpływ. Brzmiało mądrze i nadal uważam, że jest w tym dużo racji.

Tylko że dzisiaj rano stałam w kuchni o 7:40, z trzecią patelnią na gazie, i coś we mnie pękło.Od kilku lat każde śniadanie zaczyna się od pytania: „co chcecie?“. Owsianka, jajko, kanapki, naleśniki, płatki. Na początku to było fajne. Dzieciaki się cieszyły, ja czułam, że robię coś dobrze.Ale z czasem wybór przestał być dla nich frajdą, a stał się czymś oczywistym. Potem prawem. A teraz to już chyba obowiązek mamy. Starszy chce naleśniki, robię naleśniki.

Młodsza patrzy na nie i mówi, że jednak jajko. Robię jajko. Za rzadkie. Robię drugie. Starszy w tym czasie odsuwa talerz, bo naleśnik „mu nie pasuje“ i chce płatki.I wiecie, co jest najgorsze? Nie to, że marudzą. Dzieci marudzą, taka ich rola. Najgorsze jest to, że przestałam zauważać, kiedy coś poszło nie tak. Bo nie poszło nagle. Szło po trochu, jedno dodatkowe jajko za drugim.Dzisiaj wyszłam z domu bez śniadania. Znowu. Spóźniona piętnaście minut. Znowu.

Siedziałam w samochodzie i dotarło do mnie, że od miesięcy rano nie jem nic, bo zwyczajnie nie ma kiedy. Bo cały ten czas idzie na obsługiwanie zamówień ludzi, którzy za dwadzieścia minut nie będą pamiętać, co jedli.Moja mama nie miała czasu na trzy patelnie. U nas śniadanie było jedno.

Nikt nie pytał, na co mam ochotę. Kanapka z serem, herbata, wychodzimy.Przez lata myślałam o tym trochę z żalem. Że to było takie chłodne, że nikt się mną nie interesował. Dziś patrzę na to inaczej. Moja mama wstawała o piątej, pracowała na zmiany, ogarniała dom i nas dwoje. I chyba po prostu wiedziała coś, czego ja się dopiero uczę: że jej czas i jej siły też się liczą.

Że rodzina to nie tylko dzieci i ich potrzeby, ale też ona.Nie idealizuję tamtego wychowania. Wiem, ile było w nim złych rzeczy. „Dzieci i ryby głosu nie mają“, lanie za byle co, zero rozmów o emocjach. Nie chcę do tego wracać i nie wrócę. Ale chyba wylałam dziecko z kąpielą.

Uciekając od tego, co było złe, wyrzuciłam też to, co było zdrowe. Że dorosły ma prawo powiedzieć: dzisiaj jest to i koniec. Bez tłumaczenia się, bez negocjacji, bez poczucia winy.Czego naprawdę uczę moje dzieciMyślałam, że uczę je, że ich zdanie jest ważne. A one chyba uczą się czegoś innego.

Że mama zawsze się dostosuje. Że ciepłe jedzenie na stole to coś, co po prostu jest i można je bez zastanowienia odsunąć. Że nie trzeba być wdzięcznym, bo zawsze będzie kolejna opcja.

I nie mam do nich o to pretensji. To ja je tego nauczyłam. One nie widzą, że mama nie zjadła. Nie widzą, że jest spóźniona i zestresowana. Skąd mają widzieć, skoro sama robię wszystko, żeby tego nie było widać?Bardzo chcę sprawiać im radość. Uwielbiam ich miny, kiedy w sobotę są naleśniki z owocami. Ale radość to coś, co się daje od czasu do czasu, z serca. Nie coś, co się codziennie odpracowuje kosztem siebie.