Filmik wyciska łzy po kilku sekundach. Dziecko z lat 90. mówi prawdę o naszym świecie

Filmik jest prosty, ale niezwykle mocny. Widzimy w nim dzieci z lat 90., które – jakby przeniesione w czasie – patrzą na współczesność i próbują ją zrozumieć.

I zaczynają zadawać pytania. Takie, których my już sobie nie zadajemy.

"Czekaj, czyli mówisz mi, że w przyszłości ludzie spędzają cały dzień wpatrując się w małe pudełko w domu i na zewnątrz?".

To "małe pudełko" to oczywiście smartfon. Dla nas coś oczywistego. Dla nich – coś kompletnie niezrozumiałego.

Dzieci w filmie zauważają rzeczy, które dla nas są codziennością.

"I nawet nie masz już muzyki na płytach ani kasetach? Po prostu płacisz za nią co miesiąc? I jak przestaniesz płacić, to ona po prostu znika?".

To moment, w którym wielu widzów zatrzymuje się na chwilę. Bo faktycznie – przyzwyczailiśmy się do świata, w którym nic tak naprawdę nie jest "nasze" na stałe.

Film dotyka też tego, jak dzielimy się swoim życiem.

"Czekaj, czyli ludzie publikują rzeczy w tej skrzynce, żeby każdy mógł to zobaczyć i niektórzy nawet za to płacą?".

Dla dziecka z lat 90. to absurd. Dla nas – codzienność. Publikujemy zdjęcia domu, dzieci, jedzenia, chwil prywatnych. Często dla ludzi, których nigdy nie spotkaliśmy.

Jedna z najbardziej uderzających kwestii brzmi:

"Czekaj, czyli zanim ludzie coś zjedzą, robią zdjęcie jedzenia i pokazują to obcym? I ci obcy to lajkują, komentują?".

To zdanie brzmi niemal ironicznie, ale nie da się ukryć, że jest prawdziwe. Zatrzymujemy się przed posiłkiem nie dlatego, że chcemy być uważni, tylko żeby zrobić zdjęcie i pokazać je innym ludziom.

Film porusza też temat relacji.

"Czekaj, czyli każdy ma swój telefon i używa go do pisania wiadomości zamiast dzwonienia? I jeśli ktoś dzwoni bez wcześniejszego napisania wiadomości, to jest to dziwne?".

Jeszcze kilkanaście lat temu telefon służył do rozmowy. Dziś rozmowa bywa stresująca. Najpierw piszemy. Uprzedzamy. Umawiamy się z kimś… na telefon.

W filmie pojawia się też refleksja o zależności od technologii:

"Czekaj, czyli to małe pudełko mówi Ci, gdzie iść, jak iść, a ludzie nadal się gubią?".

To zdanie trafia szczególnie mocno, bo pokazuje paradoks. Mamy dostęp do wszystkiego, a mimo to czujemy się zagubieni. Nie tylko w przestrzeni, ale też w życiu.

Najmocniejszy przekaz filmu nie jest wypowiedziany wprost, ale wybrzmiewa między słowami. Jesteśmy stale online, w kontakcie, połączeni, a jednocześnie wielu z nas doświadcza samotności, zmęczenia i poczucia pustki.

Źródło: instagram/pozaoko