Chce mieszkać w mieście, więc poluje na męża. Chłodna kalkulacja i wyrachowanie są ważne

Moja historia jest prosta i nudna.
Skończyłam podstawówkę, liceum, potem szkołę policealną na kierunku marketing i zaczęłam pracę w lokalnej firmie w mojej dziurze (tak nazywam swoje miasteczko). To była jedyna większa firma w okolicy (dziś już jej nie ma, zamknęła się). Dawała pracę wielu tutejszym mieszkańcom. Śmiejemy się, że to taki PGR. Ja odeszłam, a reszta po pół roku straciła pracę.

Pracowałam tam jako asystentka. Miałam chłopaka, ale z nim nie widziałam żadnej przyszłości. Uczyć mu się nie chciało, pracował trochę tu, trochę tam. Piwko, telewizor, przesiadywanie pod blokiem z kumplami, nic więcej nie robił. Chciałam czegoś więcej: chciałam iść na studia, rozwijać się, uciec stąd, mieć męża, który ma jakieś szersze spojrzenie na świat.

Zaczęłam więc studia zaoczne. Mama mówiła mi, że wykształcenie mnie wyzwoli. Sama wyrwała się ze wsi i przyjechała tutaj. Dla niej to było duże miasto. Gdy ona wspomina swoje dzieciństwo, to ja nie mam na co narzekać. Chodziła do szkoły, ale oprócz tego zajmowała się zwierzętami w gospodarstwie, były wykopki, żniwa, cały czas w polu. Do szkoły miała trzy kilometry pieszo. Gdy poszła do studium policealnego, zamieszkała w internacie. Odetchnęła. Z naszego miasteczka też chciała pojechać dalej, ale tata się bał. Zawsze mówił „Po co ci to? Czy tu nam źle? Ja tam mogę pracy nie znaleźć”. I urodziłam się ja i już nie chcieli ryzykować. Tata jest pracownikiem fizycznym, pracuje dla kogoś, chociaż wiele razy odgrażał się, że założy własną firmę. Nie założył. Mama pracuje w urzędzie. I narzeka, wciąż narzeka.

Zdecydowałam się na studia nie tylko, żeby zdobyć lepszą pracę, więcej zarabiać, ale żeby znaleźć męża. Tutaj, w mieście. Co innego mogę zrobić, żeby się wyrwać z mojej dziury? Czy to wyrachowane? Każda kobieta i mężczyzna jakoś kalkulują. Jedni szukają drugiej połowy w bibliotece, inni w klubie. Co kto lubi. Zresztą nie mówię nikomu o tym wprost. Raz napisałam coś na forum. To mnie zlinczowali: „Te wieśniaczki przyjeżdżają do dużego miasta i zabierają nam pracę i facetów”. Myślę, że zdesperowani dziś są wszyscy i na wsi i w mieście.

Dziewczyny z miasta nie wychodzą za mąż, wolą być singielkami, dopiero potem, gdy dobijają czterdziestki stwierdzają, że to już nie jest modne i zdesperowane rozglądają się za facetami. I wtedy chciałyby rodzinę i dzieci, ale jest trudniej. Ja chcę wszystko przed trzydziestką, byle nie w swoim mieście, nie z tamtymi facetami, nie z tamtymi sąsiadami. Wydaje się, że to tylko półtorej godziny od miasta, a mentalność już inna. Gdy wracam do domu wieczorem, to jakbym wracała do Trzeciego Świata.

Rodzice zaczynają tracić cierpliwość, dziewczyna w moim wieku (27 lat) już przecież powinna wyjść za mąż, mieć dzieci. Ja chce bardzo, ale nie tam, tylko tutaj. To nie jest polowanie na męża, ale jak inaczej rozwiązać moją sytuację? 100 lat temu najważniejsze dla kobiety było „znaleźć dobrą partię”. Mam wrażenie, że dziś jest podobnie. I tu nawet nie chodzi o to, żeby ktoś był bogaty, tylko o to, żeby miał inną mentalność, był ambitny, chciał od życia czegoś więcej niż piwa w piątek wieczorem. Nie chcę chłopaka ze wsi, który czeka na cud i zapomogę, ale kogoś, z kim mogłabym razem budować przyszłość, razem moglibyśmy zdobywać świat. Samej jest trudno. Nie mam nic do ludzi mieszkających w małych miejscowościach, ale ja już tak nie chcę. Mój cel, to wyjść za mąż, czy to źle? Bo jaką mam alternatywę? Zestarzeć się z rodzicami? Wyjść za syna właściciela tutejszego lombardu i rodzić mu dzieci?