"W domu mam cudownego faceta. Przy ludziach zamienia się w nieczułego drania"

Sobotni wieczór. Warszawska restauracja. Czekamy na znajomych. Jest wspaniale. Paweł co chwila pyta na co mam ochotę, i czy aby przypadkiem nie jest mi zimno. Zapewnia, że bardzo mnie kocha. Całuje. Przytula.

Gadamy, gadamy, gadamy. Z zazdrością patrzę na Magdę i Wojtka. Kiedy ona mówi, on patrzy na nią tak…tak… tak, jakby świata poza nią nie widział. Obejmuje ją ramieniem, całuje w czoło. Zazdroszczę. Zazdroszczę, bo odkąd jesteśmy w czwórkę, jedyne na co mogę liczyć od Pawła to krótkie (obojętne?) spojrzenie. O przytulaniu, złapaniu za rękę nie ma nawet mowy. Pewnie myślicie, że przesadzam? Może tak, ale naprawdę przeszkadza mi fakt, że mój facet w towarzystwie po prostu mnie ignoruje.

Może nawet byłabym w stanie przymknąć na to oko, ale sytuacja, kiedy Paweł przerywa mi i zaczyna mówić o czymś zupełnie innym, jest dla mnie nie do przyjęcia. Czuję się głupia, niedoceniona i nieważna. Uśmiecham się,choć mam łzy w oczach i ściska mnie w żołądku. Patrzę na Magdę, choć mam ochotę schować się pod stołem. Widzę w jej oczach zrozumienie. A może żal? Sama nie wiem.

Opisana przeze mnie sytuacja nie wydarzyła się po raz pierwszy. Zmieniają się tylko miejsca i ludzie. I pewnie pomyślisz: „Głupia. Powinna zapytać go dlaczego tak się zachowuje”. Zaskoczę cię, gdy powiem, że zapytałam? I zaskoczę mówiąc, że usłyszałam: „kochanie, nie wiem o czym mówisz”, „przesadzasz”, „nic takiego nie miało miejsca”? Zawsze kończy temat, a ja nadal zostaje bez odpowiedzi.