Pokój dla Małego Antosia i Jego Misia: Baby decor spełnia marzenia o jedynym takim miejscu na ziemi!

Tej nocy zostałem w domu zupełnie sam. Pan i Pani wstali i pokrzykując wybiegli gdzieś z wielką torbą. Nad ranem Pan wrócił, ale sam. Długo spał, a potem wszedł do mojego pokoju i zaczął rozpakowywać te wszystkie interesujące paczki. Nareszcie! Nie mogłem się doczekać, żeby zobaczyć, co jest w środku. Najpierw wyciągnął kocyk – ciepły, miękki i bajecznie kolorowy (kiedy kocyk wylądował w łóżeczku, pan włożyl mnie tam na chwilę i owinął w ten kocyk, mało nie zasnąłem).

Potem wokół łóżeczka zamontował coś, na co mówił ochraniacz (pan mówił do mnie cały czas i opowiadał mi, co robi). Ochraniacz był fantastyczny! Miał na sobie mnóstwo kolorowych samochodów, mogłem na nie patrzeć i patrzeć... No i sztachetki nie uwierały mnie już w główkę ani w łapki.

Niestety Pan wyjął mnie w z łóżeczka i odstawił na półkę. Wysunął ją na sam środek pokoju. A z kartonu wyjął jakieś zwinięte w rulon kolorowe obrazki. Mówił na to tapeta. Żebyście tylko mogli zobaczyć! Pan opakował ściany mojego pokoju w te obrazki i stało się coś magicznego! Nagle znalazłem się w samym środku Stumilowego Lasu, a mój kuzyn Puchatek i jego przyjaciele Tygrysek i Prosiaczek wyciągali do mnie swoje łapki. To było jak czary! Byłem prawie pewien, że jeśli tylko uda mi się zejść z mojej półeczki, pobiegnę bawić się z nimi, na polankę.

Tymczasem Pan przyniósł drabinkę i zaczął montować coś pod sufitem. To było śliczne pudełeczko, na którym ktoś namalował Kubusia. Kiedy pan zamontował już to pudełeczeko, zszedł z drabinki i nacisnął jakiś guziczek tuż przy dzrzwiach. Wtedy pudełeczko zaczęło świecić i przypomniało mi się, że to się nazywa lampa! Teraz jeszcze wyraźniej widziałem każdy szczegół Stumilowego Lasu.

Kiedy przyglądałem się wesołym podskokom Tygryska, pan rozpakował następną paczkę. Było w niej coś, co pan rozłożył na ziemi - chyba dywanik. Ale jaki on był śliczny! Jak kawałak nieba upstrzony białymi chmurkami.

Pokoik zmienił się nie do poznania. Teraz był już moim królestwem, przytulnym i radosnym. Cudownie mi się w nim zasypiało (gdybym jeszcze mógł nocować w tym wspaniałym łóżeczku- pan położył w nim prześcieradełko, poduszeczkę i kołderkę obleczone w milutką pościel).

Na końcu na mojej półce zamieszkał Uszaty, mój nowy znajomy. I powiedział mi, że całe to zamieszanie, to nie dla nas, tylko dla Dziecka. Co to jest Dziecko? Nie wiedziałem, dopóki do domu nie wróciła Pani. Bo następnego dnia, Pan wstał, umył się i ogolił i wyszedł bardzo wcześnie. Nie mogłem się doczekać: co ciekawego dziś przywiezie? Nie było go dobre kilka godzin. Wrócił, ale nie sam. Za rękę prowadził Panią, a w nosidełku niósł jakąś dziwną lalkę. Położył ją w łóżeczku. Uszaty powiedział, że to właśnie jest Dziecko.